Правінцыя Мерсін з'яўляецца калыскай многіх цывілізацый, з'яўляючыся асноўным месцам размяшчэння Рымскай імперыі. Будучы правінцыяй Візантыі, дадзены рэгіён захаваў сотні жылляў, тысячы пахаванняў, дзясяткі палацаў і крэпасцяў, а таксама дзясяткі хрысціянскіх храмаў, якія існуюць па сённяшні дзень разам з мячэцямi. Помнікі архітэктуры ўзростам да 2- 2,5 тысяч гадоў выдатна захаваліся, таму што Мерсін - адзіны ў Турцыі сейсмабяспечны рэгіён.
У Мерсіне шмат святынь, мясцін сілы, якія шануюцца людзьмі розных нацый, веравызнанняў, нават атэісты і біяэнергетыкі прызнаюць нябачную чалавечым вокам моц. Адным з такіх мясцін з'яўляецца пячора Раю і Ада (Джанет – Джахханем). Тут працякае міфалогіячная рака, дзе маці купала Ахілеса, трымаючы за пятку. Пасля купання ён атрымаў неўразлівасць, акрамя аднаго месца, якое не было апушчана ў ваду – пятка. Сёння сюды прыязджаюць людзі з усяго свету для аздараўлення ў цудатворнай вадзе, і каб загадаць жаданні ў пячоры Раю. Аднак не ўсім будзе наканавана акунуцца ў таямнічай рацэ. Месца нібыта «не пускае» некаторых людзей і нават спустаўшыся па тысячагадовых сходах, якіх дарэчы 450, рака можа вам «не з'явіцца». Рака можа з'яўляцца і знікаць у нетрах зямлі ў любы час. Пячора мае выгляд нерукатворнага храма, дзе можна выявіць святыя вобразы ў скалах і ўбачыць або сфатаграфаваць анёлаў (фантамаў). Энергетыка, прыгажосць і веліч гэтага месца дрэнна паддаецца апісанням. Таму мы ўсім рэкамендуем пабываць у пячоры Раю і Ада.
P.S. Аўтар гэтага тэксту неаднаразова назіраў «гульнёвае» паводзіны ракі і ёсць сотні сведчанняў, у тым ліку навуковых, якія гавораць пра высокую энергію гэтага месца, пра што могуць меркаваць тысячы відавочцаў, чыё жаданне ажыццявіліся і якія змаглі сфатаграфаваць анёлаў на свой фотаапарат.
У правінцыі з пункту гледжання рэлігійнага турызму знаходзяцца дзве асноўныя пабудовы.
Першым з іх з'яўляецца размешчаны ў Тарсусе і прызнаны Ватыканам Хросным месцам Дом, Царква і Калодзеж Апостала Ісуса Хрыста Св. Паўла.
У Тарсусе ў сям'і элінізаваных яўрэяў нарадзіўся Саўл — будучы апостал Павел. Згодна з біблейскім паданнем, на шляху ў Дамаск Саўл быў паражоны ярчэйшым святлом з неба і пачуў неведомы голас: «Саўл, Саўл! Што ты гоніш Мяне?» — пасля чаго аслеп. Што ішлі з ім людзі прывялі яго ў Дамаск, дзе яго ацаліў хрысціянін Ананія. Паражоўны здарыўшымся Саўл уверыў у Хрыста і прыняў хрышчэнне. Пасля таго, як ён звярнуў да Хрыста праконсула Кіпра Сергія Паўла, Саўл пачынае іменнавацца Паўлам.
Прапаведаваў апостал Павел і ў родным Тарсусе, дзе ў яго з'явілася мноства паслядоўнікаў. Дом, у якім некалі жыў апостал Павел у Тарсусе, не захаваўся. Аднак да нашых дзён дайшоў знаходзіўся побач з ім калодзеж, які завецца цяпер клаўзем Святога Паўла (St. Paul Kuyusu). Ужо ў першыя стагоддзі хрысціянства ён стаў месцам паломніцтва, а вада з яго лічылася святой і ёй прыпісвалі гаючыя ўласцівасці.
Іншым важным аб'ектам паломніцтва з'яўлялася царква Святога Паўла. Лічыцца, што першы храм на яе месцы быў пабудаваны ў IV стагоддзі пры імператары Канстанціне. У далейшым ён быў разбураны ў ходзе войнаў з мусульманамі і зноў пабудаваны крыжакі на рубяжы XI—XII стст. У тыя часы пілігрымы, якія ішлі на Святую зямлю, лічылі сваім неабходным абавязкам зрабіць прыпынак у Тарсусе.
Другое збудаванне - гэта абвешчанае ў ранні хрысціянскі перыяд Крыжовым Месцам Азізэ Ая Тэкля (Мерыйемлік) - храм Святой Феклы, збудаванне, размешчанае ў Сіліфіке/ Башуджу і прызнанае як мусульманскім так і хрысціянскім светам месцам рэлігійных наведванняў. Таксама ў межах правінцыі знаходзіцца Пячора Тарсус Ашабы Кеф(Пячора "Сямі спячых", "Людзі пячоры").
Традыцыя "Сямёх Сяляшчых" існуе як у хрысціянскай, так і ў мусульманскай традыцыі.
Ісламская версія легенды пра маладых сящих добра вядомая ў мусульманскім свеце, бо яна цытуецца ў Каране. У ісламскай версіі легенды таксама ўзгадваецца верная сабака, якая суправаджала маладых людзей на шляху да пячоры і спала ля яе ўваходу. людзі, якія праходзілі міма, бачылі спячую сабаку і баяліся зазірнуць унутр, думаючы, што яна ахоўвае сакрэты пячоры.
Згодна з хрысціянскай версіяй легенды, было сем маладых людзей, якія абвінавачваліся ў прыналежнасці да хрысціянскай абшчыны ў перыяд ганенняў. Тады група маладых мужчын уцякла з горада і схавалася ў пячоры. Калі іх знайшлі спячымі ў пячоры, па загадзе імператара ўваход быў запечатаны. Шмат гадоў пазней хрысціянства з пераследуемай рэлігіі ператварылася ў афіцыйную дзяржаўную рэлігію. Больш за 250 гадоў пазней, калі хрысціянства стала афіцыйнай дзяржаўнай рэлігіяй, імператар вырашыў знесці ўваход у пячору. Якое ж было яго здзіўленне, калі ўнутры ён убачыў сямёра спячых мужчын, не пастарэлых ні на дзень. Яны прачнуліся з упэўненасцю, што прайшоў толькі дзень.